دنیای سبز پسرم

By the time the Lord made mothers, he was into his sixth day of working overtime.
An Angel appeared and said "Why are you spending so much time on this one"?
وقتی خدا مادران را می آفرید در روز ششم تا دیروقت کار می کرد.
فرشته‌ای اومد و پرسید: چرا اینقدر روی این یکی وقت می گذاری؟
و خدا پاسخ داد :
می دونی چه خصوصیاتی در نظر گرفتم تا درستش کنم ؟

She has to be completely washable, but not plastic, have 200 movable parts, all replaceable, run on black coffee and leftovers, have a lap that can hold three children at one time , have a kiss that can cure anything from a scraped knee to a broken heart, and do these things only with two hands."
باید قابل شستشو باشه ولی پلاستیکی نباشه. بیش از 200 قسمت قابل حرکت داشته باشه که قابل تعویض باشند. و باید بتونه از همه جور غذا استفاده کنه. .باید بتونه هم زمان سه تا بچه رو در آغوش بگیره . با یه بوسه که از زانوی زخمی تا قلب شکسته رو شفا بده. و همه اینها رو باید فقط با دو تا دست انجام بده.

the angel was impressed" just two hands..impossible" "
"And that's just on the standard model?" the Angel asked.
"This is too much work for one day. Wait until tomorrow to finish."
فرشته تحت تأثیر قرار گرفته بود .
فقط دو تا دست غیر ممکنه . مطمئنی این یک مدل درست و استاندارده ؟
این همه کار برای امروز زیاده بقیه‌اش رو بگذار برای فردا و تکمیلش کن

"But I can't!" The Lord protested, "I am so close to finishing this creation that is so close to my own heart. She already heals herself when she's sick AND she can work 18 hours a day
نمی تونم دیگه آخرای کارمه. چیزی نمونده که موجودی را که محبوب قلبم هست رو کامل کنم.
وقتی بیمار می شه خودش، خودش رو معالجه می کنه و می تونه 18 ساعت در روز کارکنه .

The Angel moved closer and touched the woman, "But you have made her so soft, Lord."
"She is soft," the Lord agreed, "but I have also made her tough. You have no idea what she can endure or accomplish."
فرشته نزدیکتر اومد و زن رو لمس کرد:
این که خیلی لطیفه!!
بله لطیفه. ولی خیلی قوی درستش کردم . نمی تونی تصور کنی چه چیزهایی رو می تونه تحمل کنه و بر چه مشکلاتی پیروز بشه.

"Will she be able to think?", asked the Angel.
The Lord replied, "Not only will she be able to think, she will be able to reason, and negotiate."
The Angel then noticed something and reached out and touched the woman's cheek. "Oops, it looks like you have a leak with this model. I told you that you were trying to put too much into this one."
فرشته پرسید : می تونه فکر کنه ؟
خدا پاسخ داد : نه تنها فکر می کنه می تونه استدلال و بحث و گفتگو کنه .
فرشته گونه زن رو لمس کرد: ”خدا فکر کنم بار مسئولیت زیادی بهش دادی ! سوراخ شده و داره چکه می کنه !”

"That's not a leak." The Lord objected. "That's a tear!"
"What's the tear for?" the Angel asked.
The Lord said, "The tear is her way of expressing her joy, her sorrow, her disappointment, her pain, her loneliness, her grief, and her pride."
The Angel was impressed. "You are a genius, Lord. You thought of everything; for mothers are truly amazing!"
خدا اشتباه فرشته رو تصحیح کرد : چکه نمی کنه - این اشکه .
فرشته پرسید :به چه دردی می خوره ؟
اشکها روش او هستند تا غمهاش، تردیدهاش، عشقش ، تنهائیش، رنجش و غرورش را بیان کنه .
فرشته هیجان زده گفت :خداوندا تو نابغه ای فکر تمام چیز های خارق العاده رو برای ساختن مادرها کرده ای ..

but there is only one thing wrong with her
she forgets what she is worth...
فقط یک چیزش خوب نیست.
خودش فراموش می کنه که چقدر با ارزشه .

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در یکشنبه سی و یکم شهریور 1387 ساعت 11:37 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در شنبه سی ام شهریور 1387 ساعت 10:58 موضوع | لینک ثابت

 

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در سه شنبه بیست و ششم شهریور 1387 ساعت 11:7 موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در شنبه بیست و سوم شهریور 1387 ساعت 12:47 موضوع | لینک ثابت

Glittery texts by bigoo.ws

سلام

با دیدن سایت عسل جون و کلمه سزارین یاد روز تولد ابوالفضل افتادم و تصمیم گرفتم اونو رو بنویسم تا بعدها ابوالفضل بدونه چه روزی رو گذروند.

طبق نظر دکتر ابوالفضل باید 7 اسفند دنیا میومد

 . توی هفته اول بهمن وقتی برای چک رفتم حس کردم دکتر از چیزی نگرانه. برام سه تا دگزامتازون نوشت و گفت مدام حرکت بچه رو چک کنم و هر مسئله ای پیش اومد دکتر رو در جریان بذارم. در ضمن کمتر پله بالا و پائین برم.

روز پنجشنبه 13 بهمن بود . مامان سفره نذری داشت و کلی مهمون برای ناهار. صبح زود رفتم خونه مامان ، یه صبحانه مفصل و بعدش هم حلوا و شله زرد که داشت تزئین می شد برای سفره .

از شب قبل حس کردم بچه کمتر تکون می خوره ولی زیاد توجه نکردم . چون فکر می کردم فقط خیالات منه. نزدیک ظهر حالم کم کم عوض شد . نفس کشیدن سخت شده بود و ضربان بالا رفته بود. بابا اصرار داشت به دکتر اطلاع بده ولی من مدام می گفتم چیزی نیست و البته خاله هم تائید می کرد چون هیچ درد یا علامتی نبود.

باباجون بدون اطلاع من وقتی دیده بود رنگ رخسار بنده عوض شده و دارم به سختی نفس می کشم با دکتر زنگ تماس می گیره . ایشون هم می گن سریع منو برسونن بیمارستان پاسارگاد تا خودش هم بیاد. خلاصه آقای همسر با سرعت هرچه تمام تر و با رانندگی خیلی خطرناک، بنده و خاله جون رو بردن بیمارستان( چیزی نمونده بود خاله سکته بزنه). پرستار با معاینه به من گفت بچه داره حرکت می کنه خودت حس نمی کنی ، من هم گفتم نه.همون دکترم تماس گرفت ، پرستار شرح حال منو بهش گفت و دکتر دستور داد اتاق عمل آماده بشه تا خودش برسه.

یکربع بعد من توی اتاق بودم. چون پزشکم بسیار معتقد و متدین بود برای راحتی من همه پرسنل مرد اتاق رو فرستاد بیرون. بعد خودش و پرستار شروع کردن به تمیز کردن محل برش و مرتبا برای من توضیح می داد که داره چیکار می کنه و ازم خواست ذکر بگم که البته قبل گفتن ایشون خودم شروع کرده بودم به آیه الکرسی خوندن.مسئول بیهوشی که اومد پرسید چیزی خوردی یا نه من هم از همه جا بی خبر گفتم بله صبحانه که این شد مشکل ما ، آقای دکتر اصرار به سری کمر و پزشک بنده اصرار به بیهوشی( خانم دکتر کلا از اول هم من رفتم پیشش موافق سر کمر برای سزارین نبود و قبلا گوشزد کرده بودن اگه سزارینی شدی فقط بگو بیهوشی کامل)

بهرحال توی این مسئله خانم دکتر پیروز شدن و بیهوشی کامل تایید شد

( بیهوشی کامل با معده پر می تونه باعث دیر بهوش اومدن و حالت تهوع بعد از به هوش اومدن بشه که برای بخیه ها خطرناکه و امکان پارگی بخیه در این حالت وجود داره). خیلی سریع و بدون اینکه متوجه بشم بیهوش شدم.

وقتی بهوش اومدم تو ریکاوری بودم و صدای گریه و فریاد یک خانم رو می شنیدم. پرستار بعد چند لحظه متوجه بیداری من شد. بالای سرم که اومد گفت:" تو چقدر آرومی دختر چرا صدات در نمیاد . حالت خوبه درد نداری." گفتم حالم خوبه . چند لحظه بعد به بخش بردنم. پشت در ریکاوری مامان منتظر من بود . معلوم بود گریه کرده . بنده خدا مهمونا رو گذاشته بود و اومده بود بیمارستان.

تو بخش که رفتم همسرم اولین چیزی که گفت این بود که بچه کپی خودته ، مثل سیبی که از وسط نصف کردن . (دقیقا هم همینطور بود. ابوالفضل کاملا شبیه منه و هیچ شباهتی حتی به اندازه سر سوزن به بابایی نداره )

یکربع بعد پسر کوچولومو آوردن . عجب لحظه ای بود. وقتی بغلش کردم حالی داشتم که هیچ وقت فراموش نمی کنم. اول دوست نداشت شیر بخوره . هر چقدر پرستار تلاش کرد شیر نخورد اما یکساعت بعد به اشتها اومد و شروع کرد به شیر خوردن.

روز بعد وقتی پزشکم به دیدنم اومد تا دستور ترخیص بده بهم گفت که خدا خیلی به من و بچه رحم کرده . اگه بابام بهش تلفن نزده بود معلوم نبود چه اتفاقی برای ما می افتاد و نظرش این بود که من باید کاملا استراحت کنم چون عمل سختی رو گذروندم.

و اینجوری ابوالفضل عزیز مامان سه هفته زودتر از موعد به دنیا اومد.

اینم باید بگم که خانم دکتر احتمال این اتفاق رو با آخرین سونوگرافی من داده بود برای همین دگزا نوشت تا اگر بچه زودتر دنیا دچار مشکل تنفسی نشه.

خدا رو شکر به خاطر همه چیز . به خاطر سلامت ابوالفضل و از این که خانم دکتر قاسم زاده واقعا به بهترین شکل ممکن تحت مراقبت خودش قرار داد.

شکر پروردگار من.

دوست دارم پسرم.

 

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در چهارشنبه بیستم شهریور 1387 ساعت 12:44 موضوع | لینک ثابت

Glittery texts by bigoo.ws

سلام به همه کوچولوهای عزیز و مامانای مهربون
ببخشید امروز زیاد حال و احوال مامانی ابوالفضل خوب نیست . یه جورایی کلافه شده .
  بابایی هم هنوز سفره نیومده. مامانی شده عینهو ادامای بلاتکلیف و سر در گم.
این دو سه روز ابوالفضل حسابی بهونه گرفت
 و من و مامان جون اذیت کرد. هیچی نمی خورد و شبا اصلا خوب نمی خوابید.
تا چشمام می رفت رو هم بلند میشد و شروع می کرد به گریه و می گفت گلوم تیغ داره. 
غذا هم که می خورد همین و می گفت .
خلاصه دیروز دوباره بردمش دکتر. پزشکش  بعد معاینه اطمینان داد چرک گلوش خوب شده و فقط یه زخم کوچیک تو گلوش هست که اونم زود خوب میشه .
خدا رو شکر دیشب عزیز مامان بهتر بود  هم غذا خوب خورد هم راحت خوابید .
وقتی بچه ها مریض می شن واقعا بدترین لحظات مامان شروع میشه.
از خدا می خوام  هیچ بجه ای مریض نشه.

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در سه شنبه نوزدهم شهریور 1387 ساعت 14:11 موضوع | لینک ثابت

این مطلب رو تقدیم به همه مادرانی می کنم که به عشق فرزند خود از هم چیز می گذرند. و تقدیم به مادرم و ابوالفضل زیبایم.

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در دوشنبه هجدهم شهریور 1387 ساعت 11:10 موضوع | لینک ثابت

Glittery texts by bigoo.ws

سلام به همه دوستان خوبم
امروز خیلی سرحال نیستم اون هم به دو دلیل:
اول اینکه بابایی برای مدت 2 هفته از روز 5 شنبه رفتن سفر و من و ابوالفضل این مدت رو باید مهمون مامان جون باشیم .
دوم که دلیل اصلی کسلی امروزه اینه که پسرکم دیروز بعد از ظهر یکدفعه تب کرد و تا صبح که از خونه بیرون اومدم هنوز بدنش علیرغم دارو ها یی که بهش دادم داغ بود. قراره مامان جون اگه بهتر نشد صبح ببردش دکتر .
تازه پسرم حسابی  کلافه است و هر از گاهی بهونه باباش رو می گیره که مجبورم هر بار یه جوری آرومش کنم.
اما نبود بابایی بد هم نبود .
دیروز بعد از مدت ها که ابوالفضل با بابایی حموم می رفت و این مسئولیت رو دوش بابا بود . تصمیم گرفتم ببرمش حموم . وقتی می خواستم لباسشو رو در بیارم یکدفعه محکم شلوارکش رو گرفت و نذاشت در بیارم . هر کاری کردم راضی نشد و کلی اصرار داشت که حتما با شلوارکش بره توی وانش . من هم کوتاه اومدم .
وقتی داشت حموم می کرد یکدفعه گفت:" مامان ، بابایی گفته اگه با مامان رفتی حموم  شورتت رو در نیاری ها . منم برا همین شلوارکم در نیاوردم . بابایی گفته "
وقتی شب بابایی زنگ زد و قضیه رو بهش گفتم کلی از خودش برای شازده کوچولو ذوق در وکرد و قربون صدقه اش رفت و گفت باورش نمیشه این حرف تو یاد ابوالفضل مونده چون خیلی وقت پیش بهش این حرف رو زده .
خلاصه من هم از این همه حیای آقا کوچولو واقعا خوشحال شدم.
در ضمن خاله جون یه نی نی تو راه داره و نی نی هم دختره
 و قرار شده اسمش بشه ستایش به امید خدا. از وقتی ابوالفضل فهمیده چپ میره راست میره ، می گه خاله کالسکه نخری ها من کالسکه ام می دم به نی نی .وقتی بهش می گیم اسم نی نی چیه می گه سوگند البته بعد به تبعیت ما نظرش عوض میشه و می گه ستایش.
بین خودمون باشه حسابی جای بابایی خالیه .

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در شنبه شانزدهم شهریور 1387 ساعت 10:3 موضوع | لینک ثابت

سلام و با تبریک فرا رسیدن ماه رمضان

دوستان خوبم از اینکه با ما همراهید ممنون.
دیروز دنبال کارهای ثبت نام بودم که خدا رو شکر به خوبی انجام شد و از دوم مهر باید برم سر کلاس .
اما یه اتفاق بد هم برامون افتاد .
روز یکشنبه بابایی و ابو الفضل می رن پمپ بنزین تا ماشین رو بنزین بزنن. بابایی گوشی موبایل رو می ذاره جلوی ماشین و پیاده میشه . ابوالفضل هم از پنجره بابا رو نگاه می کرده که یه پسر جوون بعد از کلی رفت و آمد تو یه لحظه گوشی رو بلند می کنه .
حالا از انروز بابایی درگیر کلانتری و دادگاهه و تونسته فیلم دوربین نامحسوس جایگاه رو بگیره تا از طریق عکس بتونن این آقا دزده رو پیدا کنن.
ابوالفضل که ظاهرا یکم ترسیده از انروز مدام می گه : :" من آقا دزد رو می گیرم ، با مشت می زنم تو کله اش بعد تو دهنش تا خون بیاد . چرا گوشی بابامو ور داشته"
هر چی هم بهش می گیم باید بدیمش به پلیس قبول نداره و می خواد خودش آقا دزده رو بزنه.
ما خدا رو شکر کردیم که این اتفاق مالی بوده و خدایا ناکرده ضرر جانی رخ نداده .
در ضمن با شروع ماه رمضون حس عبادت تو پسرکم گل کرده ، دیشب وقتی نمازم تموم شد کلی گریه کرد که من نماز نخوندم . هر کاری کردم با بابا نماز بخونه قبول نکرد آخرش دو رکعت نماز دیگه خودنم تا پسرک هم نمازشو بخونه .
امیدوارم خدا عبادات همه رو قبول کنه از پسر من رو هم همینطور.

التماس دعا از همگی .

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 ساعت 9:43 موضوع | لینک ثابت

جویند همه هلال و من ابرویت

گیرند  همه روزه و من گیسویت

از جمله این 12 ماه تمام

یک ماه مبارک است ، آن هم رویت

در لحظه های افطار ما را از دعای خیر خود بهره مند سازید

التماس دعا

 

نوشته شده توسط مامانی ابوالفضل در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 ساعت 9:38 موضوع | لینک ثابت